Esejist unutrašnjeg egzila

Vuk Perišić spada u one endemske pojave unutar javnog prostora koje do te mjere odudaraju od većinskog okruženja da su prvi refleksi kojima društveni ambijent reagira na njih negacija i prešućivanje. Da je takvih pojava u svakom društvu po logici stvari malo, ne treba posebno objašnjavati, jednako kao što se čini posve razumljivim da se takve pojave osim pozicijom od većine izdvajaju i kvalitetom vlastitog rada. Imajući u vidu sve navedeno,