Srećan je onaj ko svoju pesmu ne plati glavom

Branko Miljković (1934–1961) nije morao umrijeti da bi postao priznat i slavan; već je to bio za svog kratkog života. Iz pjesničke generacije šezdesetih, Miljković je odmah nazvan “princem poezije” i odmah svrstan u red velikih pjesnika. Dobio je tada prestižnu Oktobarsku nagradu, rezerviranu za režimske pisce, što je bio presedan u kulturnoj politici i načinu vrednovanja poezije. Mnogi dogmatici bijahu uznemireni da je mladi pjesnik, k tome još simbolist i