U mizanscenu crnog vodvilja on bira da uđe pod reflektore – ne kao sudija, već kao stalni izvođač u programu

U mizanscenu crnog vodvilja (metafora za društvo u kojem živimo), gde ozbiljne stvari izgovorene od glavnog glumca – šmiranta i epizodista izazivaju mešavinu užasa, gađenja i gorkog osmeha, pojavljuje se figura koja bi po funkciji trebalo da stoji izvan scene, međutim, on bira da uđe pod reflektore – ne kao sudija, već kao stalni izvođač u programu, bliži Nušićevskom činovniku nego ustavnom arbitru i bliži Azdakovoj (Brehtov „Kavkaski krug kredom“) improvizovanoj